Blog Winny

Maart 2026 is het 10 jaar geleden dat mijn leven compleet veranderde.

Niet een ‘jubileum’ om trots op te zijn…maar wel om bij stil te staan.

Kijken naar wat wel kan is denk ik in die jaren altijd mijn belangrijkste strohalm geweest.

Maart 2016: Ik was een jaar daarvoor afgestudeerd als basisschooljuf. Een switch in mijn carrière. 

(Langer dan een jaar heb ik niet voor de klas kunnen staan). 
Even voetballen met de kinderen op het pleintje en een bal uit de struiken halen…binnen 24 uur werd ik ziek en de weken erna zieker en zieker. 

Augustus 2016: Mijn werk stopte volledig, ik raakte arbeidsongeschikt.( Lange tijd later kwam ik in de UWV IVA). 

December 2016: Wat ik al maanden wist en aan artsen vertelde…werd nu ook bevestigd: Mijn bloedbeeld liet Lyme zien, maar infusen die daarna volgden sloegen alleen tijdelijk aan. Er bestonden geen andere behandelingen meer, behalve trajecten van ‘aanpassing’ (ergotherapie) en acceptatie.

En dan?

Na veel verdriet, ongeloof, frustratie…besloot ik uiteindelijk een coachopleiding te gaan volgen in 2018, ik kon misschien wel een paar mensen per jaar coachen binnen de beperkingen die er waren. En het leek mij een prachtig vak. 

Ik vond een heel goede opleiding in de buurt die paste bij mijn tempo en waar ook plek voor mij werd gecreëerd om te rusten. Eenmaal gediplomeerd (feb 2019)  kwam ik erachter dat zelfs 1 coachee niet haalbaar is.

Een opeenvolging van afspraken, het voorbereidende werk, alle acties binnen 1 coachtraject, was teveel. 

De coachopleiding gaf mij dus geen nieuwe werkmogelijkheden maar leerde mij wel heel veel, waaronder een nieuwe ’taal’ om gevoelens onder woorden te brengen.

Toen mijn dochtertje, toen nog klein, vaak bang was, schreef ik voor haar het verhaal ‘Slak en Maan’, en ‘Slak gaat op reis’ over omgaan met bang zijn (eind 2019). Meer verhalen volgden…en schreef ik voor speciale situaties/mensen. 

Een verhaal over chronisch ziek zijn kon voor mijn gevoel niet ontbreken…en ik introduceerde Dolfijn…die ziek werd. Al de dierenverhalen wonen nu in twee boeken die zijn uitgegeven (1e in 2023, 2e nov. 2025) en waar ik heel trots op ben. En heel graag met jullie wil delen. Over beide boeken heb ik drie jaar gedaan. Ik heb ze geschreven en geïllustreerd. Stapje voor stapje. Soms liggend insprekend van een verhaal. 

Belangrijkste les voor mij is: Dat het belangrijk is een doel voor ogen te hebben, maar niet na te denken over ‘wanneer iets klaar is’, want dat is áls het klaar is. En niet eerder. Met de allerkleinste stapjes kom je ook uiteindelijk tot een resultaat.

Ik kan maar weinig met mensen afspreken, maar mijn verhalen kunnen wél op reis gaan en bij andere mensen terecht komen.  Mijn kinderen, onze hond Jottem en mijn verhalen (plus de reacties die ik op de verhalen krijg) geven zin aan mijn leven.

Dat betekent niet dat ik nooit verdrietig ben over wat niet meer kan, ik houd ook nog steeds hoop dat ik beter word, maar met deze manier van leven heb ik ook een bepaalde rust en acceptatie gevonden.