Antibioticabehandeling is het simpele antwoord, maar het gedetailleerde antwoord is onbekend. De meningen van wetenschappers en artsen over zowel de diagnose als de behandeling van Lymeziekte zijn zeer verdeeld en hebben hierdoor geleid tot het bestaan van meerdere zorgrichtlijnen: de CBO-richtlijn en de ILADS-richtlijn en DBG-richtlijn. Duidelijk is in ieder geval, dat er nog veel wetenschappelijk onderzoek nodig is om tot een betere behandeling van Lymeborreliose te komen.

Hoe sneller de behandeling start, hoe groter de kans op genezing. Indien de ziekte niet, onvoldoende of te laat behandeld is, kan een patiënt chronische lyme ontwikkelen.

Bij een Erythema Migrans (EM) (rode uitslag in de vorm van vlek of kring na een tekenbeet) is een behandeling met antibiotica gewenst. Indien er na een tekenbeet geen EM optreedt, is men niet zeker van afwezigheid van een besmetting. Een besmetting kan door het testen van het bloed op antistoffen een aantal weken na de tekenbeet worden gecontroleerd. Soms worden antistoffen niet aangetoond en kan men een mogelijke besmetting vermoeden bij het optreden van klachten in de weken tot enkele maanden na de tekenbeet.

De opvatting van deskundigen die de CBO-richtlijn hebben opgesteld:

In Nederland wordt volgens de CBO-richtlijn, meestal 2 tot 4 weken met antibiotica behandeld. De keuze en de toedieningswijze van het antibioticum en de duur van de behandeling zijn afhankelijk van de ziekteverschijnselen. Blijvende of terugkerende klachten na een dergelijke behandeling zouden meestal wijzen op restklachten en geen teken zijn van voortdurende infectie. Verdere behandeling met antibiotica zou daarom niet zinvol zijn.

De Lymevereniging heeft de CBO-richtlijn niet onderschreven, zie onder Richtlijnen.

Een substantieel deel van de patiënten houdt echter ernstige voortdurende klachten na een standaardkuur met antibiotica. Soms komen er nieuwe klachten bij, gaan patiënten progressief achteruit of de klachten keren na een klachtenvrije periode weer terug.  Dit betreft neurologische-, neuropsychiatrische-,  gewrichts-, hart en aspecifieke klachten zoals ernstige vermoeidheid, pijn en cognitieve problemen.

De oorzaak en behandeling van deze chronische klachten zijn onderwerp van discussie. Deze chronische klachten zouden kunnen wijzen op een voortdurende infectie, wat betekent dat de bacterie nog aanwezig is en de infectie chronisch is geworden. Maar misschien kunnen zij ook veroorzaakt worden door restschade of een auto-immuunreactie/ziekte na een doorgemaakte lymeziekte. Voor deze laatste twee verklaringen is echter geen wetenschappelijk bewijs.

De opvatting van deskundigen met een andere mening is:

In de ILADS-richtlijn wordt een behandeling van 6 weken antibiotica aanbevolen bij vroege lyme. Omdat de Borrelia bacterie zich traag deelt, wordt daarmee de kans op overleving geminimaliseerd.

Volgens deze richtlijn kunnen blijvende of terugkerende klachten wijzen op een voortdurende infectie en reden zijn voor een langere behandeling van maanden tot soms jaren vergelijkbaar met infectieziekten zoals TBC.  Bij voortdurende klachten zou een patiënt langer en intensiever behandeld moeten worden met antibiotica op geleide van de klachten en de reactie op de behandeling. Zij adviseren individueel maatwerk bij de behandeling.

Wanneer er sprake is van terugkeer van symptomen na behandeling, moet weer met antibiotica behandeld worden tot de klachten verdwenen zijn. Een patiënt die symptoomvrij lijkt, moet waakzaam blijven in het opmerken van een herhaling van de klachten of nieuwe nog onbekende symptomen, net als zijn of haar arts. Vanwege de complexiteit van de levenscyclus van de lymebacterie, is volgens ILADS-specialisten vaak een gecombineerde antibioticatherapie nodig.

Bij de behandeling zou er rekening gehouden moeten worden met verschillende factoren zoals ziekteduur, ziekte-ernst, vertraging in de diagnose (soms maanden tot jaren) en de aanwezigheid van tekenbeet co-infecties. De standaard lymepatiënt bestaat in deze niet.

In aanvulling op de medicatie zouden lymepatiënten een goed programma van lichaamsbeweging en voeding moeten volgen, indien mogelijk. Patiënten die antibiotica krijgen, zouden hierbij zogenoemde ‘probiotica’ moeten gebruiken, die nodig zijn voor het goed blijven functioneren van het spijsverteringssysteem. Sommige Lyme-specialisten adviseren ook supplementen die het immuunsysteem ondersteunen.

Herxheimer Reactie

Tijdens het gebruik van antibiotica kunnen klachten toenemen door een Jarisch-Herxheimer-reactie. Een plotselinge toename van symptomen kan zich voordoen binnen enkele uren, de volgende dag of binnen enkele weken na het starten van de behandeling.

De Herxheimer-reactie, die ook wordt gezien bij de geslachtsziekte Syfilis (een andere spirochetenziekte), wordt veroorzaakt door het afsterven van de bacterie en het daarbij vrijkomen van toxinen.

De Lyme-symptomen kunnen hierdoor verergeren, maar ook niet eerder opgemerkte klachten of klachten die u in het begin van de ziekte had, kunnen ontstaan.

Behandeling van de ziekte van Lyme volgens de Lymevereniging

Contact met de arts

Ervaringen van leden met behandeling

Wetenschappelijke literatuur

Lymevereniging

De ziekte van Lyme kan iedereen overkomen. De laatste jaren wordt er een stijging van het aantal lymepatiënten gemeld. De lymevereniging staat voor je klaar!

Help ook mee in de strijd tegen de tekenziekten. Wat kan je doen? Doneer, word lid, of help als vrijwilliger. Zie alle mogelijkheden
op pagina Help mee.

lymevereniging
ANBI_FC

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen,
meld je hier aan voor de nieuwsbrief.

Vragen over Lyme?

Bel 0900 2100022 (15 cent per minuut). Vanuit het buitenland 0031 85 3001025
Voor de tijden zie: Telefoondienst.