Blog Anja

Ik ben Anja, 55 jaar. In 2011 ging ik naar de dokter omdat ik mezelf grondig wilde laten onderzoeken. Ik had al jaren rugklachten en kreeg daarnaast steeds meer last van mijn vingers, nek en knieën. Na verschillende onderzoeken — waaronder foto’s, een botscan en bloedtesten — kreeg ik te horen dat ik artrose had, verspreid over mijn lichaam. Volgens de arts was dat “normaal voor mijn leeftijd”. Op mijn veertigste voelde ik me echter allesbehalve normaal; het leek alsof mijn lichaam al versleten was. Naast de artrose werden ook twee hernia’s vastgesteld. Daar bleef het bij, en ik werd zonder verdere opvolging naar huis gestuurd.

Omdat ik me niet gehoord voelde, ging ik op zoek naar een andere mening. Zo kwam ik terecht bij een fysiotherapeut. Hij bekeek mijn bloedresultaten en zei voorzichtig dat ik me opnieuw moest laten testen, dit keer op de ziekte van Lyme. Ik had er wel al eens van gehoord, maar wist er weinig over. Begin 2012 kreeg ik het resultaat: ik testte positief.

Mijn fysiotherapeut nam contact op met mijn huisarts, die aangaf nog nooit eerder een patiënt met Lyme te hebben behandeld. Ik kreeg een antibioticakuur van een maand. Na een pauze werd ik opnieuw getest, maar de bacterie bleek nog steeds aanwezig. Wat het extra moeilijk maakte, was dat ik nooit de typische rode kring had gezien die vaak met Lyme wordt geassocieerd. Wanneer ik probeerde te achterhalen wanneer ik besmet kon zijn geraakt, kwamen er twee mogelijke momenten naar boven: rond mijn 26ste en rond mijn 30ste.

In België botste ik al snel op een muur wat betreft verdere hulp en erkenning. Volgens de gangbare visie was ik “genezen” na de antibioticakuur. Mijn fysiotherapeut bleef mijn waarden opvolgen, maar ik bleef telkens licht positief testen. Ik bevond me in een grijze zone, zonder duidelijke antwoorden.

Uiteindelijk kreeg ik ook de diagnose spondylitis ankylosans. Sindsdien probeer ik elke dag het beste te maken van mijn situatie. Werken lukt helaas niet meer, hoe graag ik dat ook zou willen. Mijn leven is sinds 2011 sterk veranderd en beperkter geworden.

Toch probeer ik me te focussen op de positieve dingen die er nog zijn. Ik blijf vechten en geef de moed niet op. Mijn grootste hoop is dat er in de toekomst meer aandacht, erkenning en begrip komt voor de ziekte van Lyme, zodat anderen sneller geholpen worden dan ik destijds.

Wil jij ook je persoonlijke verhaal delen? Stuur jouw verhaal dan naar online@lymevereniging.nl