Contact
Zoeken
Deze ervaring van een lymepatiënt werd anoniem met ons gedeeld.
Ik zat in de stoel tegenover de huisarts. Mijn handen klam van het zweet en kramp in mijn buik van de zenuwen.
Bang voor de arts.
Bang voor wat hij zeggen gaat.
Bang voor wat hij juist niet zegt.
Ik had al zo lang gewacht op dit bezoek. Iedere keer stelde ik het weer uit, want de stress die het met zich meebrengt is niet te harden. Daar moet ik dagen van bijkomen en voel ik me weken emotioneel slecht door.
De weerstand hing al in de lucht op het moment dat ik een voet in de behandelkamer zette.
De spanning is voelbaar.
De paniek slaat toe.
Ik huil.
En weer werd ik naar huis gestuurd. Met de woorden…
“Ja, je voelt je al jaren ellendig en iedere keer als we onderzoek doen of je verwijzen naar het ziekenhuis komt er niks uit. Ik denk niet dat het zinvol is om nog iets te doen.”
Ik stond op en trok mijn jas aan. Zonder om te kijken of iets te zeggen, liep ik de deur uit. Het had toch allemaal geen zin. Tijd voor een nieuwe huisarts!
Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail jouw verhaal dan naar online@lymevereniging.nl
