menu
Het verhaal van Lotte

Een ander pad dan de meesten van mijn leeftijd bewandelen

Sinds 2013 liep ik met veel diverse klachten rond. Die werden steeds erger, tot ik op een bepaald moment zelfs lichaamsuitvallen kreeg. Dat begon in mijn arm en ging door naar: been, zicht, gehoor en uiteindelijk mijn hele rechter lichaamshelft. Die lichaamshelft was in fases verlamd. Daarbij had ik intens veel pijn. Omdat ik niet wist wat mij overkwam dacht ik “Het zal wel tijdelijk zijn, dit gaat wel over.Na terugkomst van een vakantie was ik zo ziek dat ik niet meer kon eten en drinken. Twee-en-een-half-jaar lang zag mijn lichaam eten als een vijand. Ik kreeg daarom sondevoeding en dieetdrankjes. Beter werd ik niet, eerder alleen maar zieker.

Onmacht

Ik was inmiddels gestopt met alles in mijn dagelijks leven. Ik lag vooral in bed, maar probeerde toch van elke dag nog iets te maken en te kijken wat ik nog wél kon, al was het maar klein. Vanwege de klachten had ik al heel wat ziekenhuizen in Nederland gezien, maar niemand wist wat er met mij aan de hand was. Vaak kreeg ik te horen: Je bent jong, misschien ben je te druk, het zal vast psychisch zijn of stress.

Wat een onmacht als je jaren moet strijden voordat iemand je serieus neemt, vooral omdat je zelf diep van binnen weet en voelt dat dit niet psychisch is. Ondanks alles zag ik mezelf nooit als ziek, maar gewoon als mens. Ik heb alles aangegrepen in de hoop dat er duidelijkheid zou komen: therapieën, alternatieve geneeswijze, leefstijl aanpassingen en hele trajecten in het ziekenhuis. 

Jarenlang kwamen er steeds meer klachten bij. Totdat ik op een ochtend wakker werd en helemaal niet meer kon functioneren. Mijn lichaam wilde niks meer, ik kon niets meer. De huisarts constateerde een hartritmestoornis. Er was inmiddels van alles te zien in onderzoeken en in mijn bloed wat niet klopte, maar nooit waren er antwoorden. Tot die dag. Mijn huisarts zei: Er moet een ziekte zijn waar al jouw klachten onder vallen, ik kom uit op Lyme. Toen viel alles samen. Op mijn 12e heb ik de ziekte van Lyme gehad en ben ik drie keer behandeld met kuren. Waarschijnlijk is er toch een rest achtergebleven die er op latere leeftijd in de vorm zoals hierboven geschreven is uitgekomen. Nu volgde een intensief traject op een speciale afdeling in het Radboud UMC. En, eindelijk na al die tijd, kwam in 2019 een arts die ze: “Ik ga je helpen en behandelen.

Dankbaar 

Ik had gewoon tranen van opluchting. Na zoveel jaren had ik dan eindelijk antwoorden op al mijn lichamelijke klachten en was er iemand die mij kon helpen. Maar dan? De diagnose is een ding, maar het behandelen, daar begint het pas. 
Zoveel vragen volgde: kan ik nog verbeteren, word ik beter, hoe ziet de toekomst eruit? Niemand heeft die antwoorden, want dat is voor elke patiënt anders. Familie, dankbaarheid en hoop hebben mij altijd door dit proces heen gesleept en houden mij nog steeds op de been. Ik ben altijd blijven geloven in dat er een dag zou komen dat ik beter zou worden. Door zo sterk te blijven geloven, positiviteit en dagelijks te visualiseren dat je weer iets kunt ,verandert je hele mindset.

Lichtpuntjes  

Ik ben in contact gekomen met iemand die onderzoek heeft gedaan naar voeding en ziektes. Van haar kreeg ik hele waardevolle tips. Ik eet inmiddels vegetarisch, suiker én glutenvrij. Sinds ik begon met suikervrij eten was dat voor mij het eerste moment na 2,5 jaar dat ik weer kon eten.  
 
Ik heb een hele lange weg bewandeld met diepe dalen maar nu kan ik 32 uur werken, sporten en leuke dingen doen. Iets dat ik jaren geleden nooit had durven dromen. Ik blijf nu redelijk stabiel met medicijnen. Ik weet dat niks zeker is in het leven en ik ben dankbaar voor elke dag. Ik wil graag iedereen meegeven: ieder proces is anders en, hoe zwaar het ook is, blijf hoop en geloof houden, heb vertrouwen! In elke donkere dag zit ergens t lichtpuntje om je aan vast te houden.